Naomi Bouma kreeg twee keer trombose in haar been

Naomi Bouma (32) kreeg twee keer trombose in haar been. Ze zit de rest van haar leven vast aan antistolling én een steunkous.

‘Ik heb twee keer trombose in mijn been gehad. De eerste keer in 2017, de tweede keer in 2020. Sinds die tweede keer neem ik elke dag antistolling (ik spuit op dit moment fragmin) en draag ik elke dag een steunkous. Dat zal ik de rest van mijn leven ook moeten blijven doen. Vooral die steunkous heeft een grote impact op mijn leven. Ik moet deze elke dag dragen, of het nou koud of warm is buiten. Een dagje naar het strand gaan, kan niet zonder gevolgen. Als ik mijn kous een tijdje uit heb gehad, weet ik dat ik ’s avonds meer last van mijn been heb.

Het dragen van een steunkous is ook mentaal zwaar. Ik schaamde me er in het begin echt voor. Het is nog steeds niet makkelijk. Ik wil in de zomer ook kortere kleding dragen, maar zodra ik iets aanpas en merk dat mijn steunkous goed te zien is, laat ik het kledingstuk toch vaak in de winkel hangen. Als ik over straat loop, heb ik al snel het idee dat mensen naar mijn benen kijken en mijn steunkous zien. Misschien heb ik dat gevoel omdat het me zelf altijd opvalt als iemand een steunkous draagt.’

Peesontsteking?
‘Ik wilde op een avond in 2017 de hond gaan uitlaten na een zomerfeest op mijn werk. Ik stond op van de bank en voelde meteen een pijnscheut in mijn kuit. Mijn ouders zeiden dat het misschien kwam door het lange staan tijdens het feest en dat ik de pijn er vast uit kon lopen. Dat was niet het geval.

Na een paar dagen ben ik toch maar naar de huisarts gegaan. Die dacht dat het om een peesontsteking ging. Ik moest het maar een paar dagen aankijken en kreeg diclofenac mee naar huis. Ik kreeg echter alleen maar meer last. De pijn verplaatste naar mijn knieholte en mijn voet begon koud aan te voelen. De huisarts liet daarop een echo maken, maar dacht zelf nog steeds aan een peesontsteking.

Een dag later belde ze terug. Er was toch iets gevonden, al was nog niet helemaal duidelijk wat. Ik moest terug naar het ziekenhuis, waar nog een echo werd gemaakt. Niet lang daarna zat ik op de spoedeisende hulp: ik bleek inmiddels al ruim twee weken een trombosebeen te hebben.

Omdat ik zo jong was, werd mijn bloed onderzocht. Daaruit kwam naar voren dat ik de erfelijke bloedstollingsziekte Factor V Leiden heb. Waarschijnlijk kwam de trombose door die ziekte in combinatie met het slikken van de anticonceptiepil.’

Spatader
‘Ik moest drie maanden aan de antistolling en een jaar een steunkous dragen. Bij de controle na een jaar zag de arts geen blijvende schade, dus mocht ik stoppen met de steunkous. Dat was een verademing, maar mijn been bleef een beetje raar aanvoelen. ’s Avonds had ik ook vaak een beetje pijn of ik zat mezelf in de weg. Het hielp om dan maar vroeg naar bed te gaan, maar elke avond voor negen uur in bed liggen is ook zo wat.

Er werd weer een echo van mijn been gemaakt. Ik bleek een spatader te hebben, maar dat kon niet al die klachten veroorzaken. Omdat de spatader groter werd, besloot de arts toch om deze weg te halen. Dat was helaas de trigger voor een nieuwe trombose in mijn been, waardoor ik nu dus vastzit aan de antistolling en steunkous.’

Hurken
‘Ik zal altijd rekening moeten houden met mijn been, nog los van de steunkous. Ik werk in de kinderopvang en gelukkig belemmert mijn been het werk op zich niet. Ik merk wel dat ik meer last heb na een hele drukke dag. Inmiddels werk ik al ruim acht jaar bij hetzelfde kinderdagverblijf en ik zie mezelf geen ander werk doen.

Elke dag antistolling nemen, vond ik een minder grote impact dan de steunkous moeten dragen. Sterker, het geeft me juist een gerust gevoel. Ik vond het drie maanden na de eerste trombose ook best lastig om ermee te stoppen. Ik had trombose in mijn been, het kon ook op een meer gevaarlijke plek in het lichaam komen. Nu weet ik dat ik in principe goed beschermd ben tegen trombose. Dat geeft me een veilig gevoel.’