Gerard en Anita verloren hun dochter Laura

Tientallen mensen hebben al in De LAURA® Fauteuil gezeten om te vertellen over hun ervaring met trombose. Vanwege het tienjarig bestaan van de rubriek in ons magazine namen Laura’s ouders Gerard en Anita voor één keer plaats. Hun verhaal.

‘Laura is nog elke dag bij ons, maar het rouwrandje wordt steeds minder scherp,’ vertellen Gerard en Anita. ‘We kunnen weer gelukkig zijn. Onze oudste dochter Melissa heeft net haar tweede kindje gekregen. Het leven geeft dus ook nieuw leven.

Dat ze plaats mochten nemen op De LAURA® Fauteuil, vinden ze een ‘bijzonder moment’, ondanks dat ze thuis vier exemplaren hebben staan van de stoel – van de prototypes tot het exemplaar dat daadwerkelijk werd verkocht. En dan is er dus het exemplaar van de Trombosestichting die de afgelopen tien jaar heel Nederland heeft gezien. ‘Dit exemplaar is ons ook veel waard. Het is waardevol dat mensen die trombose hebben overleefd, hun verhaal kunnen doen. Dat ze een beetje geborgenheid voelen. Dat is precies waarvoor Laura deze stoel wilde ontwerpen.’

Geborgenheid

Laura was in de zomer van 2012 begonnen aan de hbo-studie Productdesign. Voor een van de opdrachten maakte ze een schets van de stoel. ‘Als kind was ze zelf best veel gepest, dus ze wilde een stoel creëren waarop een kind kon wegkruipen en zich zo geborgen kon voelen, maar ook waarop een kind samen met zijn of haar ouders kon zitten. Vandaar dat de stoel omdraaibaar is. Laura zag al voor zich dat de stoel bijvoorbeeld in ziekenhuizen zou komen te staan.’

Verder dan de schets kwam Laura niet. In het laatste weekend van haar herfstvakantie voelde de zeventienjarige student zich niet lekker en kreeg koorts. Enkele dagen later overleed ze aan de gevolgen van een massale longembolie.

‘We dachten aan een griepje. Laura bleef maandag en dinsdag thuis van school, maar was dinsdagavond weer een beetje aan het ginnegappen. Het leek beter te gaan. Tot ze in de badkamer flauwviel. Woensdagochtend zijn we meteen met haar naar de huisarts gegaan, waar ze ook moest overgeven. Die avond kreeg ze vlekken op haar benen, kreeg het benauwd en stopte ze zelfs met ademen. Gerard heeft haar in haar zolderkamer nog gereanimeerd. De brandweer heeft haar via het raam door de dakkapel op een brancard naar buiten gekregen. Er stond zelfs een traumahelikopter klaar, maar ze is uiteindelijk met de ambulance naar het VUmc in Amsterdam gebracht.’

‘In het ziekenhuis stonden bij de eerste hulp wel twaalf artsen om haar heen. Uit een scan bleek dat haar longen helemaal vol met bloedproppen zaten. De volgende dag is ze overgeplaatst naar het Erasmus MC in Rotterdam, waar ze aan een hart-longmachine zou worden gelegd. Toen ze terugkwam van een scan om te bepalen of dit nog zinvol zou zijn, kreeg ze een longbloeding. Omdat ze vol met bloedverdunners zat, kon die bloeding niet gestopt worden.

Stichting Project Laura

Laura’s overlijden kwam ook bij haar studiegenoten hard aan. Zij kwamen al snel op het idee om een blijvende herinnering te maken. Dat werd de stoel waar Laura zelf al een schets van had gemaakt. Ze kregen daarbij hulp van ontwerper Bas Pruyser, die bij meubelfabrikant Ahrend had gewerkt.

‘Pruyser regelde dat Gerard bij Ahrend een presentatie mocht geven over de stoel. De directeur zei meteen dat Ahrend de stoel wilde gaan produceren en verkopen, zonder dat het bedrijf daar zelf iets aan hoefde te verdienen. De winst zou naar een stichting gaan die we waren begonnen: Stichting Project Laura. Deze hebben we mede op aanraden van de Trombosestichting opgericht.’

‘We wilden vooral de risico’s van het slikken van de pil onder de aandacht brengen bij jongeren, bijvoorbeeld aan de hand van lesmateriaal. Veel meiden weten niet dat trombose een van de bijwerkingen kan zijn. Bij Laura ging het al mis aan het begin van haar tweede strip. We werden gesterkt door de reacties die we op Facebook kregen van zoveel jonge vrouwen die ook van de pil trombose hadden gekregen.’

Te grote informatiestroom

De stichting kwam helaas niet echt van de grond, al werden er in eerste instantie wel stoelen verkocht. Een advocatenkantoor bestelde er drie voor in de wachtruimte. Gerards collega’s bij Tata Steel kochten er ook twee voor de eigen afdeling. ‘Maar de deuren bij scholen en andere instellingen bleven voor ons gesloten. We kregen vaak te horen dat we te emotioneel betrokken waren of dat er al een te grote stroom aan informatie was. Scholen hadden meer interesse in lespakketten over bijvoorbeeld roken en drugs dan over ziekten of aandoeningen.’

Door corona kwam ook de productie van de stoel stil te liggen. Ahrend ging terug naar hun core business. Omdat er weinig vraag naar De LAURA® Fauteuil was, werd de productie te duur. ‘Ze hebben nog wel geholpen met het vinden van een ander bedrijf. Die leken we te hebben gevonden, maar het contact daarmee verwaterde vrij snel. Daarmee staat de stichting ook op een laag pitje. Het wordt tijd om er een punt achter te zetten. Het geld dat de stichting nog heeft, gaan we overmaken aan de Trombosestichting, met de vraag of ze dit willen besteden aan duidelijke informatie over pil en trombose. En we hopen natuurlijk dat De LAURA®Fauteuil nog lang door mag gaan. Zo blijft de stoel gezien, en daarmee Laura ook.’