Ans (30) kreeg een dubbele longembolie
Ans Vania kreeg op haar 28e een dubbele longembolie. “Tot op de dag van vandaag vraag ik mezelf regelmatig af hoe ik hiervoor ademhaalde.” Lees hier haar verhaal.
Diagnose dubbele longembolie
Toen ik 28 was kwam de diagnose ‘dubbele longembolie’ op de eerste hulp. Het is nooit bekend geworden wat de oorzaak was. In de loop van de dag ervoor begon ik me steeds slechter te voelen. Ik was nog in de veronderstelling dat ik griep kreeg, koorts misschien. Later in de avond kreeg ik het steeds warmer en pijn in mijn torso.
Iets klopt er niet
Ik weet nog dat ik mijn moeder had geappt, die zei nog dat ze moest denken aan haar eerste longembolie maar op dat moment was ik nog niet zo benauwd dus geen paniek. Ik besloot om het af te wachten, de volgende dag was een belangrijke werkdag. Die nacht kon ik niet slapen, zitten, liggen. Toen het begon te schemeren wist ik het zeker, iets klopt niet en ik moet zo snel mogelijk naar de dokter. De huisarts heeft me getest, ik herinner me nog dat ik heb aangegeven wat mijn moeder zei maar ook dat ik misschien gewoon een griepvirus had. Dit nam ze allemaal serieus. Ik werd uiteindelijk doorverwezen naar de eerste hulp. Na uren van testen, scans en wachten kwam het verlossende woord: je waardes zijn veel te hoog, rolstoel in en je moet blijven.
Help Ans in de strijd tegen trombose
Per dag overlijden maar liefst 40 mensen aan trombose. Dat moet stoppen! Meer onderzoek is nodig om het aantal trombosegevallen te verminderen en daar kunnen we uw steun goed bij gebruiken!
De impact is groter dan ik dacht
Het is moeilijk om het zó uit te leggen dat het alles omvat. Aan de ene kant heb ik nog nooit zo veel pijn en angst gehad, en aan de andere kant heb ik sindsdien een hoop bereikt. Het was net na de dubbele longembolie alsof ik in een ander lichaam zat. Een soort leeggelopen ballon die niet meer opgeblazen kon worden. Tot op de dag van vandaag vraag ik mezelf regelmatig af hoe ik hiervoor ademhaalde. Dat ik soms verlang naar die vanzelfsprekendheid. Alsof iedere dag dat ik wakker word mijn longen aan gaan als een soort neonverlichting: We zijn er nog! Soort van…
Longen in brand
De eerste maanden vertrouwde ik op de mensen om me heen. Maar naarmate je steeds meer dingen weer zelf kunt, gaat het vooral om weer vertrouwen in jezelf te krijgen. Continue alertheid op hoe je je voelt en waar je je energie aan gaat besteden. Een gebroken been kun je nog uitleggen, maar dat jij het gevoel hebt dat je longen in brand staan is niet voor iedereen een acceptabel antwoord.
Hoewel ik me hierdoor zeker het eerste jaar vaak hopeloos voelde, omdat ik de rest van mijn leeftijdgenoten niet kon bijhouden, heb ik er inmiddels vrede mee als het blijft zoals nu. Je ziet me misschien niet hardlopen of naar een weekendfestival gaan zoals vroeger, maar één dag veel praten en lachen of één dag feest gaat gewoon weer.
Het zijn de dingen die ik wel kan
Het zijn dan ook de dingen die ik wél doe en kan, waar ik mijn aandacht nu op wil focussen. Daarom is het belangrijk om naar mijn lichaam te luisteren. Ik werk aan mijn houding en ademhaling en neem rustdagen als er veel op de planning staat.
Hierdoor heb ik dingen gedaan die ik voor de dubbele longembolie misschien had uitgesteld of gelaten. Ik ben veel meer alleen gaan doen, ben ook alweer op reis geweest. Heb zelfs (wat trager dan anderen) een kleine berg beklommen in Japan. Ik heb ineens successen die ik te danken heb aan mezelf! De risico’s wil ik dan ook vol zelfvertrouwen tegemoet gaan.
De vraag waar mijn grens ligt, blijft. Ik ben daarom nogmaals op zoek gegaan naar de gevolgen die het heeft gehad op mijn lichaam. Vooral om beter te begrijpen waarom bijvoorbeeld inspanning beperkende gevolgen heeft. Met de hoop om de grenzen weer iets te kunnen oprekken en preventief te kunnen handelen. Beperkte longinhoud, astma (dagelijkse inhalator), een longkwab die niet helemaal uitzet, kleine beschadigingen. De eerste resultaten die niet alleen mijn leven veranderen, maar ook kunnen bijdragen aan revalidatie en onderzoek.
