Ondanks Factor V Leiden en PTS doet Anne Braam (25) mee aan zware triatlon

Anne Braam (25) heeft Factor V Leiden én het posttrombotisch syndroom (PTS). Maar dat is niet wie ze is. Anne is namelijk boven alles een zeer sportieve twintiger, die in oktober aan een pittige triatlon in Málaga gaat deelnemen. Ze hoopt daarmee een voorbeeld te zijn voor andere jongeren met trombose.

“Als ik niet kan sporten, voel ik me onrustig”, vertelt Anne. “Dan kan ik mijn energie niet kwijt. Dat heb ik altijd gehad. Ik heb veel sporten gedaan, maar ben uiteindelijk gaan voetballen. Dat deed ik ook fanatiek in 2018, toen ik last kreeg van mijn lies. Ik dacht eerst dat het kwam door overbelasting. Ik verbeet de pijn omdat ik graag wilde spelen, tot ik tijdens de wedstrijd kramp kreeg, iets wat ik nog nooit had meegemaakt.

Mijn been werd ietwat dik en deed zoveel pijn dat ik er niet van kon slapen zonder pijnstillers. Anderhalve week na de eerste klachten trok de pijn ook door naar mijn knie en kuit. Dat was voor mij het teken om naar de huisarts te gaan. Omdat ik zei dat het waarschijnlijk door het sporten kwam, werd ik doorverwezen naar de fysiotherapeut, die tevergeefs mijn spieren los probeerde te masseren. Mijn been werd gedurende de week juist steeds dikker. Na contact tussen de fysio en huisarts werd ik naar de eerste hulp gestuurd. ‘Om in ieder geval een trombosebeen uit te sluiten’, zei mijn huisarts.

Mijn stollingswaarden bleken veel te hoog. Uit een echo bleek dat ik diep-veneuze trombose had. Mijn been zat vanaf mijn lies tot mijn enkel verstopt. En daar liep ik dus al ruim twee weken mee rond. De arts zei dat ik geluk had dat het niet was uitgemond in een longembolie. Dat was enorm schrikken, maar ondanks dat heftige nieuws mocht ik dezelfde avond ‘gewoon’ naar huis.”

Helft van de dosering

“Ik kreeg antistollingsmedicatie, maar het herstel ging heel langzaam. Na een maand moest ik nog steeds om de dag naar het ziekenhuis om mijn been in te laten zwachtelen. Bij toeval kwam ik er tijdens het nalezen van mijn dossier uit het ziekenhuis achter dat de dosering van mijn medicatie helemaal niet klopte. Ik had van de apotheek de helft van de dosering gekregen die was voorgeschreven door de arts. Vandaar dat er haast geen vooruitgang was. Mijn moeder belde meteen de apotheker. Die schrok zo dat zijn eerste vraag was of ik nog leefde.

Alle factoren bij elkaar – het lang blijven doorlopen, de verkeerde dosering medicatie en misschien ook een dosis pech – zorgden ervoor dat ik blijvende schade had en daarmee PTS kreeg. Daarnaast bleek uit onderzoek dat ik de erfelijke aandoening Factor V Leiden heb. Dat alles zette mijn leven op z’n kop. Mijn arts zei dat ik waarschijnlijk altijd moeite zou blijven houden met intensief sporten door de verminderde bloedafvoer in mijn been. En ik zou een steunkous moeten blijven dragen. Met dat laatste had ik eigenlijk geen problemen. Ook in de zomer niet. Ik had geen keuze, en nu trek ik de kous aan alsof het een sok is.”

Niet laten afremmen

“Zolang ik antistolling slikte, was voetballen ook een risico. Ik mocht absoluut geen wondjes krijgen op mijn linkerbeen of een bal op mijn hoofd krijgen. Toch besloot ik weer te gaan trainen; ik wilde me graag weer mezelf voelen en daar hoorde sporten bij. Het gevoel dat de trombose mij zou afremmen, vond ik vervelender dan het nemen van het risico. Ik wil een zo normaal mogelijk leven leiden.

Vandaar dat ik ook, ondanks de Factor V Leiden, redelijk snel ben gestopt met antistollingsmedicatie. Ook dat is een risico, maar dat zou mijn hele leven medicatie nemen ook zijn. Ik merk nu bijvoorbeeld ook dat als ik een korte periode wel antistollingsmedicatie neem, bijvoorbeeld als ik ga vliegen, dat ik een paar dagen later vol met blauwe plekken zit.”

Anne vindt het belangrijk dat er meer onderzoek wordt gedaan naar trombose.
Jij ook?

Ja, ik wil ook dat er meer trombose-onderzoek wordt gedaan.

Triatlon

“Ik woon in Doornenburg, een klein dorp in Gelderland. In het dorp naast ons, Gendt, wordt elk jaar een triatlon gehouden. Het was een traditie voor mij en mijn vriendinnen om daar naartoe te gaan als toeschouwers. Twee jaar terug zei ik tegen ze: ‘Volgend jaar doe ik ook mee.’ Ik was na de trombose al begonnen met hardlopen en dat werkte vrij verslavend, op een goede manier. Na mijn besluit mee te doen aan de triatlon schafte ik een racefiets aan en nam zwemles om de borstcrawl te leren.

Vorig jaar juni stond ik voor het eerst aan de start van de kwarttriatlon van Gendt. Dat ging niet helemaal vlekkeloos, maar ik vond het wel heel leuk om te doen. Vier maanden later kreeg ik een coach en sindsdien gaan mijn prestaties met stappen vooruit. Dit jaar won ik zelfs de triatlon van Brouwersdam. Op het podium voelde ik me extra krachtig met mijn steunkous aan. Die hoort inmiddels bij mijn identiteit. In oktober ga ik meedoen aan de halve Ironman in Málaga, waar ik me hoop te kwalificeren voor het WK van 2027. Het wordt pittig, aangezien ik bijna twee kilometer moet zwemmen, negentig kilometer moet fietsen en nog eens een halve marathon moet lopen.”

Voorbeeld

“Ondanks Factor V Leiden en PTS leid ik dus een vrij normaal leven. Ik hoop dat ik hiermee ook een voorbeeld kan zijn voor andere jongeren, die ongetwijfeld worstelen met dezelfde vraag hoe ze hun leven het beste kunnen inrichten. Ik ga niet zeggen dat ze risico’s moeten nemen, maar wel dat ze het beste hun hart kunnen volgen. Want als je doet wat je echt graag wil, levert dat heel veel mooie momenten op.”