Tessa Greven blijft na een trombosebeen fanatiek bewegen

Tessa Greven (28) haalde met haar deelname aan de Dam tot Damloop 1635 euro op voor de Trombosestichting. En dat bijna precies een jaar nadat ze tijdens haar vakantie op Curaçao werd getroffen door een trombose in haar buik.

Na verschillende studies en een korte carrière in de marketing kreeg Tessa Greven twee jaar geleden de kans te beginnen als assistent-accountant bij een accountantskantoor in Zwolle. Met vooral klanten uit de agrarische sector, waar ze affiniteit mee heeft: zij en haar partner hebben thuis namelijk een melkveehouderij.

“Vanwege de koeien zijn vakanties voor ons niet vanzelfsprekend”, vertelt Tessa. “Langer dan anderhalve week gaan we eigenlijk niet weg. Vlak voordat mijn partner vorig jaar het bedrijf formeel overnam van zijn ouders, konden we voor één keer twee weken op vakantie. We dachten: dan doen we het meteen goed, en besloten naar Curaçao te gaan.

We hadden veel turbulentie onderweg, dus we kregen steeds te horen dat het beter was om te blijven zitten. Ik heb wat films gekeken en geslapen. Ik was me er totaal niet van bewust dat lang stilzitten in een vliegtuig het risico op trombose vergroot.”

Afgekneld gevoel

“De eerste dagen was er nog niets aan de hand; van woensdag tot zondag hebben we van alles gedaan. Op maandag kreeg ik ineens het gevoel dat mijn linkerbeen werd afgekneld. Het tintelde en voelde zwaar. Later op de dag begon mijn been zelfs een beetje te verkleuren. Dat klopte niet. Na enige twijfel besloten we toch maar naar het ziekenhuis te gaan.

De arts die me onderzocht dacht niet aan trombose, omdat mijn been niet dik was en ik geen pijn had. Ik had wel veel last van mijn rug, maar vertelde dat ik vijf weken eerder van mijn paard was gevallen. De arts zei dat de pijn daar van kwam; er zat vast een zenuw knel. Ik had daar grote twijfels bij, want waarom zou dat pas na vijf weken gebeuren?

De dagen erna werd mijn been toch dik en begon ook pijn te doen. Op donderdag zijn we naar een Nederlandse artsenpost op het vliegveld gegaan. De arts daar wilde dat ik in het ziekenhuis een echo van mijn been liet maken. Daarop was echter niets te zien. Vlak voordat ik weer weg mocht, kwam er een arts die toch nog even verder wilde kijken. Zij maakte een echo van mijn buik en zag meteen een grote bloedprop. Dat verklaarde meteen mijn rugpijn, die ook erger was geworden. Ze controleerde ook mijn longen, maar daarin zag ze gelukkig geen stolsels zitten.”

Moeten bewegen

“Met antistollingsmedicatie op zak – pillen, want daarmee mocht ik een week later terug naar Nederland vliegen – mocht ik weer gaan. Eenmaal terug in het hotel nam de paniek toe. Ik dacht echt even dat ik nooit meer thuis zou komen. Ik had eerder die week op internet gelezen dat trombose dodelijk kan zijn en die gedachte liet me niet los. Bij elk pijntje dat ik in mijn lichaam voelde, dacht ik dat er iets mis was. Dit was niet de vakantie die we voor ogen hadden.

Ik praatte veel met mijn vriend en belde met mijn familie, wat me na een paar dagen toch wat rustiger maakte. Ik kon de laatste dagen nog een beetje genieten op het strand, al was het lastig om rustig te blijven liggen. De arts had gezegd dat bewegen juist goed was, dus zelfs op mijn strandbed was ik daarmee bezig.”

Mentale tik

“Ik was opgelucht toen we weer thuis waren. Ik kreeg van mijn werk een week vrij, vooral ook om mentaal bij te komen. Daarnaast moest ik voor controle naar ons eigen ziekenhuis. Ik heb aardig wat artsen gezien, maar zij concludeerden dat ik me verder geen zorgen hoefde te maken.

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kreeg pas meer vertrouwen na een lang gesprek met mijn huisarts. Zij had alle onderzoeken en bloedwaarden erbij gepakt en rustig uitgelegd wat alles inhield. Ze vertelde mij dat de trombose waarschijnlijk door een combinatie van vliegen, de anticonceptiepil en pure pech is ontstaan. Volgens haar heb ik in de toekomst geen hogere kans op trombose dan ieder ander.”

Tessa vindt het belangrijk dat er meer onderzoek wordt gedaan naar trombose.
Jij ook?

Ja, ik wil ook dat er meer trombose-onderzoek wordt gedaan.

Hardlopen

“Voordat ik trombose kreeg, was ik al fanatiek aan het hardlopen. Al is dat niet altijd zo geweest. Op school was ik meer bezig met feestjes dan met sport. Ik deed wel aan paardrijden en dat doe ik nog steeds, maar dat was het. Toen ik ging studeren, besloot ik te gaan sporten en ben ik begonnen met zwemmen en hardlopen. Het hardlopen is gebleven en dat doe ik nog steeds erg graag. Daarmee ben ik in totaal ook twintig kilo afgevallen. Dat is nu zeker vijf á zes jaar geleden.

Na de trombose ben ik nog fanatieker gaan lopen. In het begin voelde mijn linkerbeen een beetje raar, maar dat werd steeds iets minder. Eerder dit jaar heb ik mijn eerste halve marathon gelopen, in Zwolle. Dat smaakte naar meer. Vandaar dat ik mezelf inschreef voor de Dam tot Damloop, waarmee ik meteen een goed doel kon steunen. Dat kon er maar één zijn: de Trombosestichting. In totaal haalde ik 1635 euro op.

Ik heb geen fysieke klachten overgehouden aan de trombose. Ik heb maar drie maanden antistollingsmedicatie moeten nemen en in totaal een halfjaar een steunkous gedragen. Ik voel me eigenlijk best gezond. Sterker: ik loop nu harder dan voor de trombose.”