Topsporter Emmeke kreeg een ruiterembolie
‘Ik dacht dat er iets met mijn hart was, maar ik hoorde dat ik een ruiterembolie had.’
Dat je als topsporter ook trombose kan krijgen, daar kwam voetbalster Emmeke Henschen (22) op een harde manier achter. Ondanks dat de speelster van PSV steeds meer klachten kreeg, duurde het lang voordat deze werden herkend. Uiteindelijk kwam ze in het ziekenhuis terecht met een gevaarlijke ruiterembolie (een dubbele longembolie).
‘Als topsporter ben ik heel erg bezig met mijn lijf. Ik vul dagboeken in en ik word als speelster ook begeleid binnen PSV als ik ergens last van heb. Maar de focus ligt op veelvoorkomende kwalen als sport- en spierblessures. Niemand hield er rekening mee dat mijn klachten konden horen bij trombose.
Het begon voor mij dat ik na het herstel van een blessure maar vermoeid bleef en mijn conditie langzaam slechter werd. Ik kreeg daarna last van mijn kuit en kreeg pijn op mijn borst. Ik kon niet meer slapen zonder pijnstillers, had nachtmerries. Uiteindelijk werd het tijdens een training zwart voor mijn ogen.
De clubarts besloot na een slechte conditietest een hart-echo te maken en hij stuurde me door naar het ziekenhuis. Ik dacht dat er iets met mijn hart was, maar ik hoorde dat ik een ruiterembolie had.’
Drie maanden
‘De nasleep was heftig. De arts zei dat als ik na drie maanden gestopt was met de antistolling, dat ik dan weer kon gaan sporten. Dus ik dacht: dan ben ik zo weer fit. De eerste keer dat ik weer op de loopband stond, viel ik er meteen weer vanaf. Het werd meteen zwart voor mijn ogen. Al met al duurde het dertien maanden voordat ik weer een halve wedstrijd kon spelen.
Ik ben in die herstelperiode ook naar een psycholoog geweest, omdat ik het vertrouwen in mezelf kwijt was. Ik was niet zo zeer bang dat het weer kon gebeuren, maar voelde me schuldig dat ik niet goed naar mijn lichaam had geluisterd. Die gaf duidelijke signalen dat er iets mis was, maar die negeerde ik.
Bij PSV zijn ze ook geschrokken. Door mijn verhaal te delen kan ik de boodschap doorgeven dat er meer waakzaamheid nodig is bij atypische klachten. Dat geldt voor topsporters, maar ik zou eigenlijk tegen iedereen willen zeggen: luister goed naar je lichaam. Vertrouw je het niet, neem dan zelf initiatief, en schaam je daar nooit voor.’
