Renée kreeg een trombosebeen na een lange vlucht

Renée den Hollander-Fels (77) kreeg in 2014 last van een trombosebeen en moet sindsdien bloedverdunners nemen als ze gaat vliegen. Ze heeft onder andere de Trombosestichting in haar testament opgenomen.

Renée den Hollander-Fels gaat elk jaar minimaal een keer op vakantie naar Indonesië. Ze is geboren in Batavia, zoals Jakarta voor de onafhankelijkheid van Indonesië in 1949 heette, en heeft nog veel familie aldaar wonen. Sinds 2014 heeft ze een extra zorg bij het regelen van haar reizen. Ze liep destijds namelijk een trombosebeen op. ‘Vaak heb ik meerdere vluchten, omdat ik in Indonesië zelf ook nog reis. De laatste keer had ik er acht in drie weken. Dan moet ik uitrekenen wanneer ik precies bloedverdunners moet spuiten vanwege mijn trombose. Bij een reis van tussen de vier en zes uur moet dat op de dag van vertrek en de dag van aankomst. Als dat op dezelfde dag is, moet ik een dag na aankomst spuiten. Ik moet dat goed bijhouden in mijn reisschema’s. Ik ben dus voor en tijdens elke reis actief met trombose bezig.’

Trauma

‘Die reis dat ik een trombosebeen kreeg, was heel traumatisch voor me. En niet alleen vanwege mijn eigen trombose.’

‘Ik was in maart 2014 samen met een vriendin in de Verenigde Staten geweest en ging twee weken na thuiskomst op uitnodiging van de BMKG, het Indonesische KNMI, waar ik net met pensioen was gegaan, naar Indonesië voor een workshop. Ik vond het zelf een beetje te veel om binnen twee weken weer zo lang in het vliegtuig te zitten, maar dacht ook: ik ben met pensioen, ik ben alleen – mijn man was in 2009 overleden – dus waarom ook niet? Ik ben dus gegaan, ook al was ik al vermoeid.’

‘Bij aankomst in Indonesië kreeg ik last van mijn been. Ik nam een massage, maar dat hielp niet. Verder schonk ik er geen aandacht aan, ook omdat er iets ergers gebeurde. Tijdens de workshop raakte een van mijn oud-collega’s van het KNMI onwel en moest met spoed naar het ziekenhuis. Ik reed samen met een collega van het KNMI mee in een volgauto. We zaten op de Puncak en moesten over een smalle weg met heel veel verkeer naar beneden. Bij aankomst bleek onze collega overleden. Sudden death was de diagnose. Samen met mijn collega hebben wij toen van alles moeten regelen via de ambassade.’

‘Die collega had ook last van zijn benen en besloot zich daarom even te laten onderzoeken, omdat hij toch in het ziekenhuis was. Ik dacht: als hij zich laat controleren, dan moet ik dat ook maar doen. Hij bleek last van spataderen te hebben. Uit bloedonderzoek bleek dat ik een trombosebeen had. Ik moest meteen een bloed verdunnend medicijn inspuiten. Gelukkig had ik een verpleegkundige achtergrond en kon ik mezelf die injecties geven in het vliegtuig. Daardoor mocht ik meteen met mijn collega naar huis vliegen.’

Trombosestichting

‘In Nederland werd in het Diakonessenhuis in Utrecht bevestigd dat ik een trombosebeen had. Ik moest drie maanden lang bloedverdunners blijven nemen. Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met een folder van de Trombosestichting. Ik ben dat gaan lezen en dacht: dit is interessant. De kennis over trombose had mijn leven gered en ik wilde iets terugdoen. Ik besloot daarop de Trombosestichting op mijn lijst van donaties te zetten.’

‘Ik ondersteunde op dat moment al enkele goede doelen. Onder meer Stichting Leveronderzoek, omdat mijn man was overleden aan complicaties na een levertransplantatie. De Hersenstichting stond ook op mijn lijstje. Ik keek elk jaar in december hoeveel geld ik te besteden had voor giften. Ik legde eigenlijk niets vast, omdat ik elk jaar opnieuw wilde bekijken hoeveel ik had te besteden en hoe ik dat wilde verdelen.’

Renée vindt het belangrijk dat er meer onderzoek wordt gedaan naar trombose.
Jij ook?

Ja, ik wil ook dat er meer trombose-onderzoek wordt gedaan.

Nalatenschap

‘Ik had al vaker een testament laten opstellen, maar het werd tijd deze aan te passen. Mijn broer en een goede vriend stonden nog in het oude testament, maar beiden waren inmiddels overleden. Ik moest dus opnieuw gaan bedenken hoe mijn nalatenschap te verdelen. Bij een informatiebijeenkomst bij de Hersenstichting hoorde ik dat als ik iets aan een goed doel wilde nalaten, dat dit ook via het testament geregeld moest worden. Omdat ik toch bezig was met het vernieuwen, heb ik meteen een aantal stichtingen vastgelegd.’

‘Zo’n legaat opnemen in het testament is eigenlijk heel eenvoudig. Wat van belang is, is dat je het Kamer van Koophandel nummer van de stichting hebt. Daarvoor heb ik de stichtingen gebeld, waaronder dus ook de Trombosestichting. Het was sowieso leuk om contact te hebben en te horen waar de stichtingen mee bezig zijn.’

Bijhouden

‘Over doneren of nalaten wordt eigenlijk niet gepraat. Als ik er met vrienden over begin, zeggen ze vaak alleen: “Wat goed van je.” Ze geven niet aan dat ze het zelf ook gaan doen of al doen. Dat vind ik jammer, want het is een goede manier om goede doelen te ondersteunen.’

‘Ik zou wel adviseren om de ontwikkelingen binnen de goede doelen die je wil steunen goed bij te houden, zeker als er een legaat in je testament staat voor specifiek onderzoek of een initiatief binnen een stichting. Aan de Trombosestichting heb ik een geldbedrag gelegateerd, maar in mijn vorige testament had ik bijvoorbeeld staan dat ik een bedrag wilde nalaten aan de Stichting Leveronderzoek voor het gebruik voor het verblijf van de directe familieleden van patiënten tijdens de opname en het herstel van een levertransplantatie. En dus niet alleen voor onderzoek. Ik had zelf rondom de transplantatie bij mijn man drie maanden in het zusterhuis van het EMC Rotterdam kunnen verblijven. Dat verblijfhuis ging echter dicht, waardoor ik de tekst in het testament moest aanpassen, anders had de notaris niet geweten waar het geld naartoe had moeten gaan. Nu gaat het naar de Stichting voor Lever en Maag-Darm onderzoek, uit naam van mijn man.’