Ankie veranderde van een levenslustig mens naar een trage hoogbejaarde

Ankie Smit (63 jaar) kreeg een aantal jaar geleden meerdere longembolieën. Sindsdien is haar leven ingrijpend veranderd. Lees hier haar verhaal.

Steeds zieker
“Ik was erg moe, had pijn in mijn schouder en rug en kon amper meer de trap opkomen. Op de spoedeisende hulp konden ze niets vinden. Vijf dagen later ben ik naar de huisarts gegaan, omdat ik steeds zieker werd. Ook hij kon in de eerste instantie niets vinden, maar omdat ik vertelde dat mijn zusje een longembolie heeft gehad, mocht ik wel bloed laten prikken. Twee uur na het bloedprikken werd ik gebeld dat ik met spoed moest komen. Een scan wees uit dat ik ontelbare longembolieën in beide longen had. Bovendien bleek ik een fikse longontsteking te hebben.

Begin april heb ik 2 dagen in het ziekenhuis gelegen. Daarna heb ik 2 dagen zelf Fragmin geprikt en vervolgens kreeg ik Acenocoumarol en werd ik begeleid door de trombosedienst. Uiteindelijk werd ik overgezet op Eliquis. Helaas gingen de klachten niet over.”

Meer slechte dan goede dagen
“Van een levenslustig, ondernemend en klussend mens leef ik nu een leven als hoogbejaarde met meer slechte dagen dan goede. Ik heb geen energie, ben snel overprikkeld door geluid en geuren, kan mij slecht concentreren en ben labiel. Mijn geheugen is ook niet meer wat het geweest is. En ik heb last van benauwdheid, zeker bij vochtig of warm weer.

Dingen zoals een potje openmaken of wandelen gaan mij slecht af, omdat de kracht uit mijn handen en benen weg is. Schrijven en praten gaan soms ook moeizaam. Ik vergeet hoe je iets schrijft of verhaspel de woorden.”

Geen drempels maar heuvels
“Ik ben best eenzaam, omdat alles wat ik wil doen of ondernemen te veel energie kost. Natuurlijk doe ik wel zo veel mogelijk, maar moet dit echt plannen en dan kan ik de rest van de week minder dingen ondernemen. Daar komt bij dat ik emotioneel erg veranderd ben. Dingen die ik eerst fluitend deed zijn nu geen drempels, maar fikse heuvels. Ik kan bijvoorbeeld best uit eten gaan, maar als ik iemand tref met een sterk luchtje, sta ik binnen 10 minuten weer buiten. En met de hondjes wandelen gaat best, tenzij het vochtig weer is. Dan ben ik al snel buiten adem.

Waar ik tegenaan liep en nog steeds loop is dat niemand mij kan vertellen waar de mogelijkheden liggen om mijn gezondheid weer beter op peil te krijgen. Ook de artsen niet.”

Onzekerheid wegnemen
“Voor mij is de Trombosestichting een bron van informatie en ik vond o.a. via de Facebook-site  lotgenoten en een stuk herkenning. Ben blij dat jullie proberen op alle manieren meer onderzoek en verbeteringen te bewerkstelligen! Het zou fijn zijn als er meer informatie komt wat longembolie is en waar je zowel als arts als patiënt rekening mee moet houden en er een goed traject voor revalidatie komt. Het zou een stuk onzekerheid en angst wegnemen als het je treft.”