Omgaan met trombose

Therapeute Debby Poort kreeg twee keer trombose: op haar 21e en op haar 41e. Beide hadden een grote impact op haar leven. Hoe gaat zij daarmee om? Lees hier haar verhaal

Wanneer kreeg u trombose?

Mijn naam is Debby Poort, ik ben 43 jaar oud en kom oorspronkelijk uit Amerika. Toen ik op vakantie was in Canada in 1997, kreeg ik mijn eerste trombose – DVT en longembolie – na een blindedarmoperatie. Omdat ik 21 was en mij op de tromboseafdeling bevond, kwam het ziekenhuispersoneel steeds bij mij kijken of ik wel op de goede afdeling was, aangezien ik alleen maar door oude mensen omringd was. Ik ben toen bijna dood gegaan. Dit was een zeer traumatische ervaring, zowel geestelijk als lichamelijk.

In 2017 kreeg ik plotseling zonder verdere aanleiding weer een trombose in hetzelfde been. Hierdoor zijn de oude traumatische ervaringen weer naar boven gekomen.

Verschillende ervaring

Beide trombose ervaringen waren voor mij heel verschillend. De eerste keer was aanvankelijk heel erg pijnlijk, waardoor ik in het begin niet kon lopen. Maar na 6 maanden was ik fysiek weer helemaal hersteld. De tweede keer toen ik een trombosebeen kreeg, was het minder pijnlijk in het begin, maar helaas ging de pijn niet meer weg en is het chronisch geworden. Ik heb nu permanent pijn in mijn lies/bovenbeen en draag dagelijks een steunkous. Helaas is door de locatie van de trombose verdere behandeling, afgezien van antistollingsmiddelen, vooralsnog niet mogelijk.

Grote impact op mijn leven

Beide ervaringen hebben een groot impact op mijn leven gehad. Na de eerste trombose had ik vaak last van depressie en angst klachten. Ik kon de eerste maanden niet zelfstandig wonen en moest terug naar het huis van mijn ouders. Als onderdeel van mijn herstel, ging ik zelfstandig op reis naar Afrika. Daar heb ik mijn Nederlandse man ontmoet. Vervolgens ben ik naar Nederland verhuisd, heb twee kinderen gekregen en heb een opleiding voor integratieve psychotherapie gevolgd en ben therapeut geworden.

Leven kan kort zijn

Na de tweede trombose heb ik geleerd dat het leven kort kan zijn en heb ik een andere kijk op het leven gekregen. AlhoeweI ik veel last had van angsten, was ik beter in staat om hiermee om te gaan door mijn opleiding tot therapeut. Ik neem de dingen nu niet meer als vanzelfsprekend en leef bij de dag. Ik besteed nu veel meer ‘quality time’ met mijn gezin en probeer me minder zorgen te maken over werk.

Ik leef nu met chronische pijn. Desalniettemin houdt me dat niet tegen om zo veel mogelijk uit het leven te halen als wat mogelijk is. Ik ben nog steeds van plan om verre reizen te maken, zoals ik altijd gedaan heb.

Wat wil u nog meer vertellen?

Ik wil benadrukken dat er ook goede dingen kunnen komen uit een vervelende ervaring. Als ik de eerste trombose niet had gehad, was ik waarschijnlijk niet naar Afrika gegaan en had ik ook nooit mijn echtgenoot ontmoet. Als ik de tweede trombose niet had gehad, zou ik waarschijnlijk meer op mijn werk gefocust zijn geweest en had ik geprobeerd om mijn praktijk steeds groter te laten groeien. Dit was waarschijnlijk ten koste gegaan van mijn gezondheid en welzijn.

Ik heb nu ook geleerd om mijn behoeften op een andere, gezondere wijze te prioriteren. ’s Avonds na het eten maken mijn man en ik nu elke dag een wandeling, hetgeen goed is voor de doorstroming van mijn been. Voorheen zou ik dat nooit gedaan hebben.

De trombose ervaringen geven me dan ook een dubbel gevoel. Aan de ene kant wil je natuurlijk nooit een trombose krijgen, aan de andere kant ben ik ook zeer dankbaar voor de levenservaringen die ik heb opgedaan als gevolg hiervan.

Voorlichting over trombose

Het voorlichten van mensen over trombose en de impact die dat kan hebben op het leven. Mede daarom ben ik ook blij dat ik recent in het AMC een presentatie heb mogen doen, waarbij ook veel artsen aanwezig waren. Ik vind het belangrijk dat zij ook begrijpen wat met name de geestelijke gevolgen zijn voor mensen die een trombose hebben.

Ieder uur krijgen 11 mensen trombose

Lees hier andere patiëntenverhalen